Tekening

Anatomie van die landskap: bome in Plein-lugverf

Anatomie van die landskap: bome in Plein-lugverf

Gisteroggend het ek 'n wonderlike gesprek gehad met Carolyn Anderson, die talentvolle figuurkunstenaar en werkswinkel-instrukteur van Montana wat onderrig gee by sommige van die top-kunsskole regoor die land. Ek was gefassineer deur die hoeveelheid kennis en insig wat sy gehad het oor die visuele taal van kuns, die proses wat verband hou met hoe ons brein inligting interpreteer, en die wetenskap daaragter dat dinge soos hulle lyk.

Alhoewel sy nie 'n kunstenaar van die plein lugskildering is nie, is Carolyn se metode om die diepte in die wetenskap agter te kyk, 'n benadering wat van toepassing is op elke skildery, veral die landskap. Ek hoor keer op keer dat kunstenaars die belangrikheid daarvan benadruk om die onderliggende struktuur of anatomie van wat u skilder te begryp voordat u dit verf, en vir plein-lugskilders beteken dit dat u tyd moet neem om die natuur noukeurig te ondersoek en te bestudeer - soms spandeer u ontelbare ure buite om die verwikkeldhede en variasies in die landskap — en om 'n punt te maak om die skoonheid van die skepping werklik in te neem en na te dink.

Om hierdie rede wil ek Anatomy of the Landscape 'n gereelde deel van die Plein Air-blog maak en artikels ontwikkel om u te help om beter te identifiseer en te verstaan ​​wat u skilder. Die eerste Anatomy of the Landscape-artikel wat voorheen gepos is, handel oor die vyf basiese wolkformasies, en in hierdie artikel gaan ons kyk na vyf soorte bome, hul algemene eienskappe en hul tipiese voorkoms.

In sy 1855 Briewe oor landskapskildery, die legendariese Hudsonrivierskoolskilder Asher B. Durand het aspirante landskapsskilders aangeraai om die individuele stukke van die landskap te teken solank as wat dit nodig is om dit te verstaan ​​voordat hulle geskilder word, en hulle aangeraai om:

“Neem potlood en papier, nie die palet en borsels nie, en teken met omsigtigheid die buitelyne of kontoer van die voorwerpe wat u sal kies, en kies, vir sover u oordeel, die mooiste of kenmerkendste in sy soort. As u onderwerp 'n boom is, let veral op watter verskil dit van ander spesies; in die eerste plek die beëindiging van sy blare, wat die beste gesien kan word as dit op die lug verlig is, hetsy puntig of afgerond, hangend of springend, opwaarts, ens.; volgende is die karakter van sy stam en takke gemerk, die manier waarop laasgenoemde vanaf die oosterstam afskiet, hul rigting, kurwes en hoeke. Elke soort boom het sy kenmerke van individualiteit - sommige soorte assimileer, ander verskil baie - met sorgvuldige aandag word hierdie eienaardighede maklik aangeleer, en dus, in 'n mindere of meerdere mate, met alle ander voorwerpe. Deur hierdie kursus sal u ook die kennis van daardie natuurlike verskeidenheid vorme opdoen wat so noodsaaklik is om u teen gereelde herhaling en eentonigheid te beskerm. 'N Oordenkende oomblik sal u oortuig van die wesenlike belang van teken, en die voortdurende vraag na oefening in die praktyk van die omtrek, voordat u begin skilder. ... "

Neem dus jou sketsboek, druk hierdie gids uit en teken die bome in jou agterplaas, plaaslike park of 'n nabygeleë bos. (En as hulle nie met 'n 'nougesinde trou' getrek word nie, sal ons dit tussen u en ek hou.)

VYF Tipes bome (Opmerking: Binne elke boomtipe is talle spesies, en die gewysde afbeeldings is slegs 'n voorbeeld van een)

OAK: Die eikeboom is 'n soort bladwisselende breëblaarboom wat gedurende die herfs- en winterseisoen sy blare werp en op talle geografiese plekke regoor die wêreld aangetref word. Eikebome kan 200 jaar leef, en hulle produseer een keer per jaar akkerbome gedurende die herfs. Fisies sien die takke van die eikeboom amper 'n regte hoek af, met baie takke wat van rigting verander terwyl hulle groei om te veel te voorkom. Die takke van die eikebome is buitengewoon stewig, kan hulself goed horisontaal hou en is meer as die meeste ander soorte bome.

ELM: Elms is baie groot bome wat dikwels 120 voet in hoogte en ongeveer 40 of 50 voet breed is. Die ledemate van die boom vertak tipies in een of twee groot, horisontale ledemate tot 'n afstand van 30 of 40 voet van die stam af, en vurk gewoonlik in stygende takke. As hulle in die winter kaalblaar is, lyk die klein takkies op die boonste takke amper net so fyn kantwerk wat teen die lug gesilhouet is. Die Elm ontbloot groot oppervlaktes, wat lei tot die voorkoms van ligte vertoon, en die oorvleueling van blare in die uitsparings van die boomstruktuur skep 'n digte voorkoms.

POPLAR: Die meeste populierbome - insluitend die Aspen - het afgeronde kontoere, terwyl ander 'n keëlvormige of 'n driehoekige omtrek het - soos die Wilg. Die takke van hierdie bome is geneig om by baie skerp hoeke van die stam af te skiet, met blare wat apart hang van lang, taamlik buigsame takke wat met groot tussenposes geproduseer word (in plaas daarvan om in groepe saamgevat te word.) Aan die einde van April of die begin. vanaf Mei lewer die populier klein driehoekige pamflette op hul kenmerkend lang blaarstingels in 'n pragtige verskeidenheid geel en bruin, terwyl hierdie blare in die herfs 'n helder helder geel of groen word.

SYCAMORE: Sycamore-bome is bekend vir hul ongelooflike digte blare — wat geneig is om taamlik dowwer van kleur te wees — en hul gladde gebakte silindriese stam. Hierdie bome groei vinnig, met sommige Sikamore wat binne tien jaar hul volle groei van 50 tot 60 voet bereik. Die remme van 'n Sycamore is styf, en selfs in seisoene van sterk weer behou die boom sy simmetriese buitelyn. Die takke neig na die bokant van die boom, wat lei tot 'n afgeronde kroon op die totale massa. Die tipiese lewensduur van 'n Sycamore is tussen 140 tot 200 jaar.

CYPRESS: Hierdie immergroen naald word meestal in die Verenigde State aan die kuslyne van Noord-Kalifornië gesien, bekend vir sy unieke silhoeët en om sy takke wat herhaaldelik verdeel om 'n plat, vars blare te vorm. Die Cypress het 'n kort stingel en bereik selde meer as 50 of 60 voet hoog. Hierdie boom is veral bekend vir sy hout wat buitengewoon duursaam is, fyn in graan, rooibruin en aangenaam geurig is. Die Cypress-boom het 'n lang lewensduur, en die oudste bekende lewende Cypress is die historiese en reusagtige boom by Soma in Lombardy, Italië, wat beweer is dat hy geplant is in die jaar wat Christus gebore is.


Kyk die video: The secret weapon that let dinosaurs take over the planet. Emma Schachner (Junie 2021).